O mnie

NA POCZĄTKU

Jedną z pierwszych książek, jakie pamiętam z dzieciństwa, była  Wielka encyklopedia zwierząt. Nie potrafiłam wtedy jeszcze dobrze czytać, ale całymi godzinami oglądałam zawarte w niej zdjęcia. Później w naszym domu pojawiły się pierwsze realne zwierzęta – rybki, chomik dżungarski Puszka, sznaucerka Kiwi i kot Rudy i owczarka niemiecka Zenta. Choć wszystkie z nich przekroczyły już Tęczowy Most, były pierwszymi nićmi, które splotły moją przyszłość z pracą ze zwierzakami.

Studia na kierunku biologia człowieka sprawiły, że zakochałam się bez reszty w biologii ewolucyjnej i etologii. Praktyki zawodowe odbywałam jako opiekun ssaków naczelnych we wrocławskim ogrodzie zoologicznym; było to jedno z doświadczeń, które miały największy wpływ na moje życie. Choć – jak wszyscy – milion razy słyszałam wcześniej, że człowiek jest częścią Przyrody, to właśnie w zoo, dotknięta rączką małego koczkodana górskiego, poczułam to całą sobą. Ta rączka była taka sama jak moja – tylko malutka. Co ciekawe, małpy zdecydowanie lepiej rozumiały nas, opiekunów, niż my rozumieliśmy je – i wtedy zrozumiałam, że chcę nauczyć się języka, którym mówią do mnie zwierzęta.

Na ścieżkę zoopsychologii w 2018 roku wprowadziła mnie moja pieska Inka – mini border collie, który swoją borderowatością może zawstydzić niejednego oryginalnego bordera. Trafiła mi się dziewczyna wrażliwa,  czujna, przeważnie gardząca obecnością innych psów. Pasąca koty, dzieci i króliki. Inteligentna i wymagająca. Rzucająca wymowne spojrzenia, gdy coś idzie nie po jej myśli. A jednocześnie – lękus, jakich mało, bojący się jazdy samochodem, mioteł, mężczyzn, głośnych dźwięków, własnego cienia i skarbówki.